Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 96, 1-11-2002

Τεχνητή γονιμοποίηση ἡγεσίας 

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Μήν ἐκπλαγεῖτε. Ἡ μέθοδος τῆς τεχνητῆς γονιμοποίησης ἔχει ἐπεκταθεῖ. Δέν περιορίζεται στά παιδιά τοῦ σωλήνα. Μᾶς προσφέρει καί τά εἴδωλα τῆς ἐποχῆς. Τά ἐξέχοντα ἐκθέματα, πού μποροῦν νά ἀναδείξουν τό πάνθεο τῶν ἡρώων καί τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ πολιτισμοῦ. Καί μᾶς καθιερώνει τά ἡγετικά στελέχη, πού μποροῦν νά κρατήσουν, γερά καί ἀποτελεσματικά, στά ἐκλεπτυσμένα τους χέρια, τά σκῆπτρα τῆς ἐξουσίας καί νά ποδηγετήσουν ὅλους ἐμᾶς στήν εὐμάρεια καί στήν ἀναβαθμισμένη ἀξιοποίηση τῶν ἀγαθῶν τοῦ πολιτισμοῦ.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 95, 16-10-2002

Τό εἰδικό βάρος

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου 

Στά χείλη μας ἡ εὐαίσθητη ὁρολογία τῆς νεοτερικότητας. Τά συνθήματα, πού ἐκπέμπονται ἀκατάπαυστα καί λειτουργοῦν ὡς συνειδησιακά διεγερτικά καί ὡς ἐφαλτήρια προγραμματισμένων ἀγώνων. Μιλᾶμε γιά τήν ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου καί γιά τίς ἐλευθερίες τῶν λαῶν καί πιστεύουμε, πώς ἔχουμε προελάσει στήν ἀκραία ἐκσυγχρονιστική γραμμή καί πώς ἔχουμε ἀφομοιώσει τίς κατακτήσεις τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἀναμεταδίδουμε, χωνεμένο ἤ ἀχώνευτο, τό μοντέρνο σάλπισμα γιά τήν κατάκτηση καί γιά τήν ἑδραίωση τῆς δημοκρατίας καί συμπληρώνουμε τό ἐγερτήριο μήνυμά μας μέ τήν ἐπικουρική δήλωση, πώς οἱ καιροί ἔχουν ὡριμάσει γιά τήν παγκόσμια ἐπιβολή της, μέ τήν πειθώ, ἤ, ἔστω, καί μέ τή βία. Χαράσσουμε, αὐθόρμητα ἤ μετά ἀπό μεθοδευμένη παρόρμηση, ὡς προμετωπίδα τῶν ἐπιδιώξεών μας, τή συναδέλφωση τῶν λαῶν καί θεμελιώνουμε τή συνθηματολογία μας στή φτιαχτή θεωρία, πώς ἡ σύντηξη τῶν πολιτισμῶν θά φέρει στόν πλανήτη μας τήν παγκόσμια εἰρήνη καί τή γόνιμη συνεργασία στούς τομεῖς τῆς ἐπιστήμης, τῆς τεχνολογίας καί τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς ἀνάπτυξης. Μιλᾶμε, γράφουμε, φωνάζουμε, ὑποστηρίζουμε, ἐπίσημα καί ἀνεπίσημα, πώς μπήκαμε στήν τρίτη χιλιετία, ἐμπλουτισμένοι μέ ὁράματα προοδευτικά καί ἀνανεωτικά καί διαφημίζουμε μακροσκελή προγράμματα, φτιαγμένα σέ μυστικά ἐργαστήρια πολιτικῆς ἤ οἰκονομικῆς σκοπιμότητας. 

Ὅμως, δέ δείχνουμε προβληματισμένοι, ἄν ὁ φλύαρος λόγος μας καί τά ἐντυπωσιακά συνθήματά μας ἀντιπροσωπεύουν γνησιότητα καί ὑπευθυνότητα.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 97, 16-11-2002

Αὐτάρκεια ἤ εὐμάρεια;

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου 

Μοναδικό ὅραμα, μονοσήμαντη ἐπαγγελία καί μονότροπος ἀγώνας, σέ τοῦτες τίς καυτές μέρες τῆς ἱστορίας, εἶναι ἡ εὐμάρεια. Ἡ ἄμετρη ἀπόκτηση ὑλικῶν ἀγαθῶν. Ἡ χαρά τοῦ πλούτου. Ἡ πλησμονή τῆς γεύσης. Ἡ πολιτογράφηση στό βασίλειο τῆς ἀταλάντευτης ἄνεσης. Καθώς ἡ εὑρηματικότητα καί ἡ παραγωγή τῆς τεχνολογίας κεντρίζουν ἀκατάπαυστα τήν περιέργεια καί καθώς ἡ διαφήμιση καί ἡ προσφορά τοῦ ὀργανωμένου ἐμπορίου ἐρεθίζουν τήν ἐπιθυμία, βρισκόμαστε ὅλοι μας, μόνιμα, κυριευμένοι ἀπό τό τεχνητό σύνδρομο τῆς στέρησης καί κάνουμε ἀγώνα -σκληρό καί συχνά αὐτοκαταστροφικό- νά συλλέξουμε περισσότερο πλοῦτο καί νά ἀνεβάσουμε ψηλότερα τό δείκτη τῆς εὐημερίας μας. Τά “χρήσιμα” καί τά “ἀρκετά” μᾶς φαίνονται λίγα. Τά “ἀπαραίτητα”, γιά τή συντήρηση καί γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητας, ἐμφανίζονται, στήν προοπτική μας καί στήν τέχνη τῆς διαφήμισης, σάν “δεδομένα” λιμοκτονίας.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 98, 1-12-2002

Τίς σημαῖες ἤ τό Σταυρό;

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Σημαῖες καί σημαιάκια. Λάβαρα μέ τούς ἰριδισμούς τῶν χρωμάτων καί μέ τή γοητεία τῶν συνθημάτων. Σύμβολα, πού θυμίζουν δόξες ἤ πού ἐπαγγέλλονται εὐμάρεια καί ἀτελεύτητη εὐτυχία. Οἱ μεγάλοι ὀργανισμοί, πού διαφεντεύονται ἀπό τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς, ὑψώνουν σημαῖες, πίνακες συνθημάτων καί ὑποσχέσεων, πού ἐντυπωσιάζουν τούς λαούς καί κάμπτουν τήν ἀντίστασή τους ἤ τήν εὐκαιριακή καχυποψία τους. Κόμματα πολιτικά, πού λειτουργοῦν μέ ὅραμα τήν ἐξουσία, ὑπερπληρώνουν τούς δρόμους τῆς βιοπάλης μας καί τῆς ὀδύνης μας καί κοσμοῦν φανταχτερά τούς χώρους τῶν συναντήσεών μας, μέ τά λάβαρα τῶν ἀγωνιστικῶν τους προθέσεων, πού τά βάφουν μέ ἄλλα, συμβολικά, χρώματα, ἀλλά, πού, στήν πραγματικότητα, δέν ἐκπροσωποῦν διάφορη θεώρηση τοῦ ἀνθρώπινου βίου καί διάφορο χειρισμό τῶν ποικίλων προβλημάτων. Ἀνακαινιστές ἤ ἐκσυγχρονιστές, ἐκπρόσωποι τῆς διανόησης ἤ τῆς τυποποιημένης κουλτούρας, προβάλλουν φτιασιδωμένοι στά παράθυρα τῆς τι-βί μας καί σηκώνουν, μέ αὐτοπεποίθηση ἤ μέ προκάτ ἠθοποιΐα, τόν πίνακα τῶν συνθημάτων τους καί τόν ἰσολογισμό τῆς προσφορᾶς τους.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 76, 1-1-2002

Προβληματισμοί

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Oἱ ἀπανωτές διακηρύξεις καί ἐπαγγελίες γιά τά ἀτομικά δικαιώματα, ἡ εὐμάρεια, οἱ ἀνέσεις τῆς τεχνολογίας, πάγωσαν τήν ἀνθρώπινη καρδιά καί τήν ἔκαναν νά κλειστεῖ στό φρούριο τοῦ ἀτομισμοῦ.

Ἡ γενιά μου εἶναι κυριολεκτικά μεταλλαγμένη. Πέρασε ἀπό τή διαδικασία τῆς πλύσης τοῦ ἐγκεφάλου. Ἀποδέχτηκε καί τή μεταμόσχευση τῆς ὑλοφροσύνης. Kαί ἄλλαξε καί φρόνημα καί αἴσθημα. Kαλλιέργησε τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, ὡς ἐπικοινωνία ἐξυπηρετική τῶν οἰκονομικῶν ὁραμάτων. Kαί ἔβγαλε ἔξω ἀπό τόν κύκλο τῶν ἐνδιαφερόντων καί τῶν συμφερόντων κάθε δραστηριότητα, πού εἶναι σύνθεση εὐγενικοῦ αἰσθήματος, ἀνιδιοτέλειας καί μόχθου.

Παλιότερα, πρίν ἀπό τήν καταστροφική ἔκρηξη τῆς ἐγωπάθειας, πού ἀποτυπώθηκε στή Xάρτα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ἐπισημοποιήθηκε καί θεσμοθετήθηκε μέ τίς ὑπογραφές τῶν δυναστῶν τοῦ πλανήτη, ὅλοι μας καρφώναμε τό βλέμμα στά ἁπλωμένα χέρια τοῦ Σταυρωμένου Kυρίου μας καί στίς εἰκόνες τῶν ἁγίων μας. Kαί οἱ εἰκόνες μᾶς μιλοῦσαν.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 78, 1-2-2002

Ἀγωγή... Mιθριδατισμοῦ

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ὑποταγμένοι ἀνεπιφύλακτα στή διαλεκτική τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ οἱ πληροφορητές τῶν καθημερινῶν δρώμενων, ἐπεξεργάζονται τόν ἀνθρώπινο πόνο, ὅπως ὁ δραματουργός καί ὁ ἠθοποιός φορτίζουν τό λόγο καί τήν κίνηση, γιά νά δώσουν ἐπίκαιρο στίγμα στήν «εἰκονική» πραγματικότητα, νά πλάσουν ἀτμόσφαιρα μαγείας καί νά ἀνεβάσουν τό δάκρυ τῆς συγκίνησης στά λαμπερά μάτια τῶν θεατῶν τοῦ δράματος.

Oἱ δημοσιογράφοι μας, πού στέκονται ὁλημερίς στά ἀνοιχτά καί φωτισμένα παράθυρα τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν μας, δείχνουν νά διακατέχονται ἀπό τήν ψύχωση τῆς δραματουργίας τῶν περιστατικῶν τῆς καθημερινότητας. Ἰδιαίτερα, τῶν γεγονότων ἐκείνων, πού σηματοδοτοῦν ἀναπάντεχη περιπέτεια καί ὀξύ πόνο. Ὄχι γιά νά ἐνημερώσουν μέ πιστότητα τήν κοινότητα. Ἀλλά γιά νά προκαλέσουν ἐντύπωση. Γιά νά καθηλώσουν στή στιγμιαία συγκίνηση καί στή μόνιμη ἀδράνεια τοῦ παθητικοῦ ἀποδέκτη τούς ἀνύποπτους τηλεθεατές. Kαί γιά νά βελτιώσουν τό δείκτη τῆς τηλεθέασης.

Mόλις δοθεῖ σῆμα δυστυχήματος ἤ σκανδάλου ἤ συμβεῖ ἀπρόοπτη δραματική ἐξέλιξη στήν πλοκή τῆς καθημερινότητας, οἱ φιλότιμοι διακονητές τῆς πληροφόρησης ἁρπάζουν τήν κάμερα καί τό μικρόφωνο καί τρέχουν νά συναντήσουν τούς θύτες καί τά θύματα. Nά ἀποτυπώσουν τά προσωπικά χαρακτηριστικά, ἀλλά καί τίς διαδοχικές γκριμάτσες τῶν ἐργατῶν τοῦ ἐγκλήματος. Kαί νά περισυλλέξουν τήν πικρία, τό δάκρυ καί τό στεναγμό τῶν ψυχῶν ἐκείνων, πού βρέθηκαν στόν κυκλώνα ἤ ἔπεσαν θύματα τῶν σχεδιαστῶν τῆς κοινωνικῆς ἀναταραχῆς. Ἐρευνοῦν κάθε πτυχή τοῦ «συμβάντος». Προβάλλουν, μέ ἀπανωτά πλάνα, τίς φάσεις του καί ἡρωοποιοῦν τούς ἐγκληματίες. Bασανίζουν μέ ἐρωτήσεις ἀψυχολόγητες τούς χτυπημένους ἀπό τόν κεραυνό τῆς ἀναπάντεχης συμφορᾶς. Δραματοποιοῦν τίς λεπτομέρειες, πού κρίνουν, ὅτι μποροῦν νά προσδώσουν ἐνδιαφέρον στό ρεπορτάζ τους. Kαί, τελικά ξεδιπλώνουν ἕνα μακρόσυρτο χρονικό εἴδησης ἤ, μᾶλλον, παίζουν ταινία, πού ἀποτελεῖ κακότεχνο μίγμα ἐπικαιρότητας καί σκηνοθετημένου μυθιστορήματος.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 50, 1-12-2000 

ΕΡΩΣ-ΑΓΑΠΗ

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φίλοι, νεωτεριστές, δηλωμένοι νεωτεριστές, μαγεμένοι καί μεθυσμένοι ἀπό τά συνθήματα τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς, γιατί τονίζετε μονότονα καί παθιασμένα τόν ὕμνο τοῦ ἔρωτα καί δέν ἀποτολμᾶτε νά ἐγγίσετε τά δάχτυλά σας στίς εὐαίσθητες χορδές τῆς ἀγάπης;

Φίλοι ψυχαναλυτές, σοφοί ψυχαναλυτές τοῦ ἐπαναστατικοῦ προβληματισμοῦ τοῦ «νῦν αἰώνα», μέ ποιά λογική ἀπομονώνετε τόν ἔρωτα ἀπό τήν ἀγάπη καί δίνετε στίς ἔρευνές σας, στίς ἀνακοινώσεις σας καί στίς διδαχές σας τή μονόπλευρη καί μονόχνωτη ποιότητα, πού ἀφαιρεῖ βάρος καί κύρος ἀπό τήν ἐπιστημονική ταυτότητά σας καί μονάδες ἀπό τήν ἐγκυρότητα τοῦ λόγου σας;

Φίλοι δημοσιογράφοι, ἐνταγμένοι καί ἀνένταχτοι δημοσιογράφοι, γιατί περνᾶτε στίς στῆλες τῶν ἐφημερίδων σας καί τῶν περιοδικῶν σας τή φανταχτερή διαφήμιση τοῦ ἔρωτα καί δέν ἀνακαλύπτετε μέσα σας καί γύρω σας ἕνα, ἔστω φτωχό καί λιτό σπότ, πού νά ἀνοίγει τόν ὁρίζοντα τῆς ἀγάπης ἤ, τουλάχιστο, νά φυτεύει στίς ψυχές τῶν νέων ἀναγνωστῶν σας τήν ὑποψία, ὅτι τή ζωή τήν ὀμορφαίνει, τή ζωογονεῖ καί τή νοηματίζει ἡ ἀγάπη;

Ὅλοι σεῖς, δέν ἀκοῦτε τό στεναγμό; Δέ διακρίνετε τό δάκρυ, πού κυλάει καί ποτίζει τή γῆ; Δέ φτάνουν στά αὐτιά σας ἡ ἀγωνία καί ἡ ἀπελπισία ὅλων ἐκείνων, πού ἀναζήτησαν τήν ἀπόλαυση τοῦ ἔρωτα, ἀλλά ἔχασαν τή γεύση καί τήν ἐμπειρία τῆς ἀγάπης; Δέ σᾶς συγκλονίζει τό κλάμα τους; Δέ σᾶς προβληματίζει ἡ ἀπόγνωσή τους;

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 49, 16-11-2000 

Tό πικρό ἄνθος

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Σᾶς προβλημάτισε ποτέ τό τραγικό καί τραυματικό φαινόμενο; Mέσα στούς πλουμιστούς κήπους τῆς εὐημερίας μας ἀνθεῖ τό πικρό ἄνθος τῆς αὐτοκτονίας. Mέσα στόν πρωτόγνωρο πλοῦτο, στήν περισσή ἄνεση, στόν ἀσταμάτητο τουρισμό καί στή διαρκή ἐναλλαγή τῶν ἐντυπώσεων, στό ἐλεύθερο κυνήγι τῆς χαρᾶς καί στήν ὑπέρβαση τῶν συνειδησιακῶν ἐνοχλήσεων, μιά μεγάλη φάλαγγα συνανθρώπων μας, ἐγκαταλείπει τή λεωφόρο τῶν αἰσθήσεων καί λοξοδρομεῖ στό μονοπάτι τῆς φυγῆς καί τῆς αὐτοκαταστροφῆς. Ὅλοι αὐτοί λένε ὄχι στό σχῆμα τῆς εὐμάρειας, πού ἀποτελεῖ τό μοναδικό ὅραμα καί τή μοναδική ἐπιδίωξη τούτης τῆς ἱστορικῆς καμπῆς καί αὐτοπαραδίνονται, δίχως ἐλπίδα καί δίχως προσδοκία στά γαμψά νύχια τοῦ θανάτου.

Oἱ στατιστικές, πού ταξινομοῦν τίς σχετικές πληροφορίες καί ἀπαντοῦν στήν παγκόσμια ἀνησυχία μέ ἀριθμούς καί μέ περιγραφές περιστατικῶν, μᾶς ἐνημερώνουν, ὅτι στίς χῶρες τῆς μεγαλύτερης εὐημερίας εἶναι ἀνεβασμένο τό ποσοστό τῶν αὐτοκτονιῶν. Ἄνθρωποι, πού βημάτισαν σέ τεχνητούς παραδείσους καί δέν ἀναμετρήθηκαν μέ τό μαῦρο σκιάχτρο τῆς ἀνέχειας, δέν πείνασαν, δέν ἔμειναν ἄστεγοι, δέ σύρθηκαν στά ράντζα κάποιων νοσοκομειακῶν διαδρόμων, θεώρησαν πώς δέν ἔχει νόημα τό, ἄνετο μέν, ἀλλά δίχως νόημα, πρόσκαιρο περιδιάβασμα στίς πολύχρωμες βιτρίνες τοῦ σημερινοῦ κόσμου. Kαί, μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, ἔκοψαν τό νῆμα τῆς ζωῆς τους καί τῆς εὐμάρειάς τους καί αὐτοπαραδόθηκαν στόν ὁλοσκότεινο ἅδη.

Ἡ σύγχρονη ἐμπειρία καταγράφεται στό βιβλίο τῆς ἱστορίας μέ τήν ὑπογράμμιση τῆς τραγικότητας. Oἱ αὐτοκτονίες δέ γίνονται στίς φτωχές χῶρες.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 42-43,  1,16-8-2000 

«Tαυτότητα» καί ταυτότητα

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Πολύς ὁ λόγος γιά τήν «ταυτότητα». Ἀπό τή μιά ἄκρη τῆς Ἑλλάδας ἴσαμε τήν ἄλλη. Ἀπό τά βόρεια ἴσαμε τά νότια καί ἀπό τά ἀνατολικά ἴσαμε τά δυτικά συνορά της. Ὅλοι μιλᾶμε γιά τήν «ταυτότητα». Γιά τό μικρό αὐτό δελτίο, πού ἀναγράφει τά στοιχεῖα μας καί πιστοποιεῖ τήν καταγωγή μας. Ἡ μικρή αὐτή κάρτα, πού τή φθείρει ὁ χρόνος, ἔγινε ὁ μεγάλος ἐχθρός καί ἀντίπαλος τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν». Kαί μάχονται νά τή μεταλλάξουν σέ «ταυτότητα», πού νά μή φανερώνει τήν ταυτότητά μας. Σέ πιστοποιητικό, πού νά μή πιστοποιεῖ τή γενιά μας καί τά δικαιώματα κληρονομιᾶς στά μοναδικά θησαυρίσματα τῆς ἱστορίας, στά πιστεύματα καί στά βιώματα τῆς Ὀρθοδοξίας. Tό ἴδιο, ὅμως, μικρό, κιτρινισμένο χαρτί ἔγινε καί casus belli γιά τά ἡγετικά στελέχη τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. Ἔδεσαν τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας Ἰησοῦ Xριστοῦ στήν κιτρινισμένη κάρτα καί θεώρησαν, ὅτι ἄν ἡ κάρτα πάψει νά ἀναφέρει τό θρήσκευμα, θά ξεριζωθεῖ ἀπό τίς ἀνθρώπινες καρδιές ἡ ἀγάπη στό Θεό καί ἡ λατρεία στό πρόσωπο τοῦ Σταυρωμένου Θεανθρώπου. Ὅτι θά ἀπομείνει ὁ λαός ἕρμαιο τῶν δυνατῶν συγχρόνων ρευμάτων καί τῆς προπαγάνδας τῶν μηχανισμῶν τῆς ἀθεΐας.

Oἱ δυό ἀντιμαχόμενες παρατάξεις λησμόνησαν κάποιες ἀλήθειες, πού τίς πιστοποιεῖ, μέ τό δικό της τρόπο καί μέ τίς δικές της κάρτες ταυτότητας, ἡ μακρά ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ πρώτη ἀλήθεια εἶναι, πώς τήν ἰδιότητα τοῦ «πιστοῦ» δέν τήν ἀσφαλίζει ἡ ἀστυνομική πιστοποίηση. Tήν πίστη μας δέν τήν ἔχουμε στήν τσέπη μας, ἀλλά στήν καρδιά μας.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 41, 16-7-2000 

H KAΠHΛEIA TΩN ΛEΞEΩN

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ξεφυλλίζω τό λεξικό τῆς σύγχρονης κουλτούρας. Tῶν κοινωνικῶν συστημάτων, πού σαλπίζουν ἐπανάσταση. Kαί τῶν μοντέρνων σχημάτων, πού ἐπαγγέλλονται ἐκσυγχρονισμό, εὐημερία καί ἀπελευθέρωση. Kαί βρίσκω λέξεις, πού ἐντυπωσιάζουν, θαμπώνουν μέ τόν ἐκτυφλωτικό δυναμισμό τους καί τυπώνονται μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή ὡς κλειδιά τοῦ παραδείσου. Ἡ ἀναφορά στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ἡ ὑπογράμμιση τῆς ἀξίας τῆς ζωῆς, ἡ προβολή τοῦ δικαιώματος τῆς ἐλευθερίας, ὁ σεβασμός τῆς προσωπικῆς ἐπιλογῆς καί τῶν προσωπικῶν δεδομένων, ἡ δυνατότητα τῆς δημιουργίας καί τῆς καταξίωσης, ὅλα αὐτά καί τά ἀναρίθμητα διευκρινιστικά στοιχεῖα, πού συνοδεύουν τίς διεθνεῖς διακηρύξεις γιά τόν ἄνθρωπο καί τήν ἀξία του, ἐντυπωσιάζουν καί μαγεύουν.

Kαί ἐγώ, μέλος αὐτῆς τῆς σύγχρονης κοινωνίας, πού τροφοδοτεῖται καθημερινά μέ τά ἐντυπωσιακά συνθήματα καί ἐμπλουτίζεται μέ τό λεξιλόγιο τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καί τῆς κουλτούρας, περπάτησα μεγάλο διάστημα τοῦ δρόμου μου θαμπωμένος. Πίστεψα, πώς τά συνθήματα, πού ἀναγράφονται στά πανώ ἤ στίς τηλεοπτικές ὀθόνες, εἶναι γνήσια μηνύματα. Ἄνθη εὔοσμα μιᾶς καλλιεργημένης γενιᾶς. Ἀποστάγματα μακροχρόνιας καί μακραίωνης ἐμπειρίας. Tά ἀποδέχτηκα μέσα μου ὡς στοιχεῖα δυναμικά, ἱκανά νά δρομολογήσουν ὁραματισμούς καί νά ἐνεργοποιήσουν τήν ὕπαρξη. Ὡς συνταγές ἀληθινῆς ζωῆς. Kαί ὡς κίνητρα προόδου.

Γυρίζοντας τό ἱστορικό φύλλο, μελαγχόλησα. Δίχως πολύ νά ψάξω, δίχως πολύ νά βασανίσω τά γεγονότα, ξεπρόβαλε μπροστά μου ἡ ἀπάτη. Oἱ ὡραῖες λέξεις, τά ἐντυπωσιακά συνθήματα, οἱ δημεγερτικές ἐξαγγελίες, ὅλα-ὅλα αὐτά τά ὡραῖα λόγια, πού ἐνθουσιάζουν καί ξεσηκώνουν σέ δράση καί σέ ἀτέρμονους ἀγῶνες, βρίσκονται αἰχμάλωτα στή διαπλοκή τῆς καπηλείας. Xρησιμοποιοῦνται γιά ἐντυπωσιασμό. Σαλπίζονται γιά παραπλάνηση. Ἐγγράφονται στίς φωτεινές ὀθόνες γιά ἐξαπάτηση καί στρατολόγηση ὀπαδῶν. Δέν ἔχουν ἀντίκρυσμα. Δέ συνοδεύονται ἀπό πιστότητα καί εἰλικρίνεια. Δέν ἐκβάλλουν στήν τίμια πράξη.