Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 64, 1-7-2001 

Λεγόμενα καί ἀντιλεγόμενα

Ὅταν οἱ πηγές μιλοῦν

Συνεργατῶν τῆς "Ἐλεύθερης Πληροφόρησης"

Ἀποτελοῦμε μιά ὁμάδα νέων πού προσπαθοῦμε νά ἔχουμε μιά πρόσβαση στήν ἐπικαιρότητα, στά συγκεκριμένα ντοκουμέντα, πού οἰκοδομοῦν τή σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία. Διαβάζοντας τή συνέντευξη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Xριστοδούλου στό BHMAGAZINO τῆς 11ης Φεβρουαρίου εἰλικρινά μᾶς αἰφνιδίασε ἡ διαστρέβλωση γνωστῶν σέ εὐρύτατους κύκλους ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων. Ὁ μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Mεγαρίδος Nικόδημος στό κύριο ἄρθρο τοῦ φύλλου 57 τῆς «Ἐλεύθερης Πληροφόρησης» διατύπωσε κατηγορία (πού δυστυχῶς ἔμεινε ἀναπάντητη) γιά ψευδή στοιχεῖα, τά ὁποῖα κατάθεσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος στή συνέντευξη αὐτή καί γιά ἐξαπάτηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ.

Θέλουμε καί μεῖς, τηλεγραφικά, νά ἐντοπίσουμε καί κάποια ἄλλα:

1) Mετριάζοντας τήν ἐντύπωση πού δημιουργεῖται ἀπό τήν ἐρώτηση τοῦ δημοσιογράφου ὅτι:«ὁ Σεραφείμ ἐμφανίστηκε ξαφνικά ὡς ἄνθρωπος τοῦ Ἰωαννίδη γιά νά ὁρκίσει τόν Γκιζίκη καί ἐμμέσως ἔτσι ὁ Ἰωαννίδης καθαιροῦσε τόν Ἱερώνυμο», λέει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος:«ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος εἶχε παραιτηθεῖ ἄλλες δύο φορές προηγουμένως καί εἶχε ἀνακαλέσει τίς παραιτήσεις του». Ἰσχυρίζεται μάλιστα ὅτι μιά τέτοια στάση «εἶχε βλάψει τό κῦρος του».

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση, φύλλο 267, 1-12-2009

“῾Η μέριμνα ἡ καθ᾿ ἡμέραν...”.

(Β΄ Κορινθ. ια΄ 28)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Εχω ὑποσχεθεῖ στό σημερινό ᾿Αρχιεπίσκοπο, τόν κ. ῾Ιερώνυμο, νά ἐκδιπλώσω μπροστά του ὁλόκληρο τό θαυμαστό φάσμα τοῦ ποιμαντικοῦ ὁράματος καί τῆς ποιμαντικῆς πράξης τοῦ μακαριστοῦ προκατόχου του, τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ῾Ιερώνυμου τοῦ πρώτου. Τήν ἀνήσυχη εὑρηματικότητά του, πού τόν συνέδεε μέ τήν Πατερική ἐμπειρία καί  μέ τήν ἀγωνία τῆς ἐποχῆς του. Τήν φωτισμένη μεθοδικότητά του, πού ἔδινε πνοή στούς σχεδιασμούς του καί ἀποτελεσματικότητα στό μόχθο του. Τήν πολυκλαδικότητα τῶν θυσιαστικῶν του ἐξορμήσεων, πού τόν ἀποτραβοῦσαν ἀπό τόν πνιγηρό χῶρο τῆς γραφειοκρατίας καί τῆς ὑψηλῆς ἐθιμοτυπίας καί τόν ἔφερναν ἐκεῖ, πού στάζει ὁ ἱδρώτας ἤ κυλάει τό δάκρυ.

῾Η παρουσίαση αὐτῆς τῆς προσφορᾶς, μοναδικῆς κατά τόν εἰκοστό αἰώνα, δέν εἶναι εὔκολη. ᾿Απαιτεῖ ἄνεση δημοσιογραφικοῦ χώρου καί καταβολή ἄμετρου κόπου. Πῶς νά σμικρύνεις τήν ἀτέρμονη ἔμπνευση, τήν εὐσυνείδητη πιστότητα στή Θεϊκή ἐντολή, τό ταπεινό, ἀθόρυβο θρόϊσμα, πού ἔδινε ἀνάσα στίς καρδιές καί λάμψη εὐγνωμοσύνης στά μάτια; Πῶς νά ἀκουμπήσεις, ἀνάλαφρα, τό δάχτυλο στήν πρώτη, κατάμεστη σελίδα καί, βιαστικά, νά τό ἀποσύρεις, γιά νά ἐπισημάνεις τό θαυμαστό περιεχόμενο τῆς ἑπόμενης;

Μέ ἐπίγνωση καί μέ ἐμπειρία αὐτῆς τῆς δυσχέρειας, θά σκύψω, μέ βαθειά εὐλάβεια, στήν πολύτομη ἔκθεση τῶν πεπραγμένων του, πού εἶναι χαραγμένη ἀπό τό δικό του χέρι καί, συνοψίζοντας τό πλούσιο ἐνημερωτικό ὑλικό, θά μεταφέρω ἐδῶ ἕνα λιτό διάγραμμα τῆς προσπάθειας, πού ἔκανε ὁ μακαριστός ᾿Αρχιεπίσκοπος ῾Ιερώνυμος, γιά νά βελτιώσει καί νά ἐμπλουτίσει τόν πνευματικό καί τό θεωρητικό ὁπλισμό τῶν συνεργατῶν του ἱερέων καί γιά νά δώσει πνοή καί ἔμπνευση στό πολύπλευρο ποιμαντικό του διάγραμμα.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 242, 1-12-2008

Κριτική-αὐτοκριτική

Τρία πορτρέτα

1) Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος Κοτσώνης

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Δέν εἶναι εὔκολο νά εἰκονίσεις, μέ πληρότητα καί πειστικότητα, τή διακύμανση τοῦ δίδυμου “κριτική-αὐτοκριτική” στή λειτουργία τῶν δυό διοικητικῶν Σωμάτων τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, τῆς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας καί τοῦ ἐξουσιοδοτημένου ἀπό αὐτήν ὀργάνου, τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Πρέπει νά ἀπομονώσεις τίς ἱστορικές περιόδους. Καί νά προωθήσεις στή βάσανο τῆς ἀνάλυσης καί τῆς κριτικῆς σου τίς συμπεριφορές τῶν κορυφαίων, σημαιοφόρων ἡγετικῶν παραγόντων, πού, μέ τόν προσωπικό τους δυναμισμό ἤ μέ τήν πολύχρωμη ἀδυναμία τους, χάραξαν τό ἰδιόμορφο στίγμα τῆς ἐποχῆς. Τά Συνοδικά σχήματα λειτουργοῦν σέ ἀτέρμονο μῆκος χρόνου. ᾿Αλλά τά πρόσωπα βηματίζουν σέ σχηματισμό συνεχοῦς διαδοχῆς. Καί ἡ ἐναλλαγή τῶν ἡγετικῶν ᾿Επισκοπικῶν στελεχῶν, σηματοδοτεῖ τροποποίηση ἤ καί ἀνατροπή τοῦ προηγούμενου modus potestatis καί εἰσαγωγή νέου ὁράματος καί νέων ἀντιδράσεων στίς προκλήσεις τῆς ἐπικαιρότητας. Σέ περίπτωση, πού δέ θά ψυχογραφήσεις, μέ πιστότητα, τήν ἄλλη προσωπικότητα καί, παράλληλα, πού δέ θά φωτογραφήσεις τόν ἄλλο τρόπο διαχείρισης τοῦ ποιμαντικοῦ λειτουργήματος και τό ἄλλο φάσμα τῶν προσωπικῶν συμπεριφορῶν, κατά τή διαδοχή τῶν προκλήσεων τῆς καθεμιᾶς μέρας, δέ θά κατορθώσεις  νά προσδιορίσεις ἄν καί μέ πόση εὐσυνειδησία ἀνταποκρινόταν ἡ ἡγεσία τοῦ “χθές” καί ἀνταποκρίνεται ἡ διάδοχη φρουρά τοῦ “σήμερα” στό ἐπιτακτικό χρέος τῆς ἐλεύθερης κριτικῆς τῶν ποιμαντικῶν σχεδιασμῶν καί τῆς ταπεινόφρονης, ἐνσυνείδητης αὐτοκριτικῆς, στίς περιπτώσεις ἐλλείψεων ἤ καί ὀλισθημάτων.

Ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 97, 16 Νοεμβρίου 2002.

ΜΝΗΜΗ ΔΙΚΑΙΟΥ

Ἱερώνυμος Κοτσώνης

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς ἀγάπης

(ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 14 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΜΕΣΑ

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Στά ἄδυτα τοῦ ῾Ιεροῦ Θυσιαστηρίου καί στά ἀπύθμενα βάθη τῆς ἑλληνικῆς αὐτοσυνειδησίας ἀκούστηκε ἔντονος ὁ χτύπος μιᾶς καρδιᾶς, πού ἀναμετάδινε τό ἐνθουσιαστικό στοιχεῖο τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Μαρτύρων καί τούς ἀνύσταχτους μόχθους τῶν Πατέρων τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῾Η καρδιά αὐτή, μέ ὅλο τό θησαύρισμά της καί τόν ἁγιοπνευματικό τόνο τῶν παλμῶν της, θρονιάστηκε πρίν μερικά χρόνια στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. «῎Ενθα ὁ τῶν ἑορταζόντων ἦχος ὁ ἀκατάπαυστος». Συνέχισε, ὅμως, νά ἀκούγεται ἀνάμεσά μας ὁ χτύπος της στό ρυθμό τῆς γνήσιας ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί τῆς ἀκόρεστης ἀγάπης.

῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος ῾Ιερώνυμος εἶναι πιά ἱστορία. ᾿Αλλά μιά ἱστορία πού συνεχίζει νά προκαλεῖ καί νά προσκαλεῖ. ῞Ενα πέρασμα, πού ἄφησε πίσω του βαθιά τυπώματα. Καί δέν ἀφήνει περιθώρια καί δυνατότητες σ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν συμφέρον νά τά ἐπικαλύψουν.

῾Η δική μας γενιά τόν γνώρισε καί τόν παρακολούθησε. Στούς ὁραματισμούς του καί στούς ἀγῶνες του. Στούς ἀποστολικούς μόχθους του καί στίς πικρίες του.

Τό παρακάτω κείμενο τό πήραμε ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 64, 1 Ἰουλίου 2001.

Ὁ Mακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος
Ἱερώνυμος
ἦταν ἐκλεκτός τίνος;

 Γ. I.

      Tό ἔτος 1962 σοβαρή κρίση ξέσπασε στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Mετά τήν κοίμηση τοῦ ἀπό Πατρῶν Ἀρχιεπισκόπου Θεοκλήτου (Παναγιωτοπούλου), ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἀπόλυτη πλειοψηφία, ἐξέλεξε ὡς Ἀρχιεπίσκοπο γνωστό μέλος της. Ἡ ἐκλογή αὐτή ἔγινε αἰτία νά ξεσπάσει θύελλα διαμαρτυριῶν ἀπό ἐπωνύμους καί μή. Ἐφημερίδες καί δημοσιογράφοι, ἀλλά καί διαπρεπεῖς πανεπιστημιακοί δάσκαλοι καί θεολόγοι, ἐκλιπαροῦσαν τό νεοεκλεγέντα Ἀρχιεπίσκοπο νά παραιτηθεῖ, γιά νά κοπάσει ὁ θόρυβος. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί ἡ ἐκλέξασα αὐτόν Ἱεραρχία «ἰδόντες τόν σεισμόν καί τά γενόμενα» σιώπησαν καί δέν τόλμησαν νά διατυπώσουν κανένα σοβαρό καί ὑπεύθυνο ὑπερασπιστικό λόγο. Kαί τελικά, ὑπό τή γενική κατακραυγή, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναγκάσθηκε, μετά δεκαπέντε ἡμέρες, νά ὑποβάλει τήν παραίτησή του.