Τό ὀλέθριο λάθος

Με την παραβολή του Βασιλικού Δείπνου, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', μας καλεί να προσέξουμε και να μην αποφασίσουμε επιπόλαια να αρνηθούμε το Κάλεσμα του Κυρίου μας.

Τό λάθος πού ἔκανε ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς, πού εἴδαμε στό περασμένο σημείωμα δέν εἶναι, δυστυχῶς κάτι τό σπάνιο. Πολλοί ἄνθρωποι, χωρίς νά τό καταλάβουν, παθαίνουν τό ἴδιο. Καί ὅταν τό καταλάβουν, ἄν τό καταλάβουν ποτέ, εἶναι πιά πολύ ἀργά.

Θά ρωτήσετε· «πῶς τήν παθαίνουν ἔτσι πολλοί, χωρίς νά τό πολυκαταλάβουν;» Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ξεγελιοῦνται πολλοί, γιατί συνήθως ἐκεῖνο πού τούς ἀπασχολεῖ δέν εἶναι κάτι κακό. Εἶναι καλό πρᾶγμα, ἀλλ’ ἅμα τό συγκρίνεις μέ τή μεγάλη ἀποστολή, νά ἐργασθῆς γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τότε φαίνεται ποιά εἶναι ἡ πραγματική του ἀξία.

Μιά ἄλλη παραβολή πού εἶπεν ὁ Κύριος τό δείχνει καθαρώτερα. Ἦταν, λέει, κάποτε ἕνας μεγάλος βασιληᾶς.

Καθυστερημένο ξύπνημα

Αφηγηματική παρουσίαση της παραβολής του άφρονος πλουσίου παρουσιάζεται στο κείμενο του μακαριστού αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου Α' που ακολουθεί.
Με αυτήν, μας προτρέπει να ξυπνήσουμε από τον "ύπνο" μας πριν να είναι αργά και να δείξουμε έμπρακτα την αγάπη μας προς τους αδελφούς μας.

Τί φοβερό πράγμα θά εἶναι, νά μή ἔχη κανείς ἐκτιμήσει ἐγκαίρως τά πράγματα καθώς πρέπει καί γιά μιά στιγμή νά δῆ πώς ὅ,τι ἔκαμε τόσον καιρό πῆγαν χαμένα.

Μιά τέτοια περίπτωση εἶναι αὐτή πού μᾶς διηγεῖται ὁ Κύριος. Ἦταν, λέει, ἕνας ἄνθρωπος, πού μέ τήν πολλή του ἐργασία καί τήν ἀδιάκοπη φροντίδα του εἶχε ἀποκτήσει κτήματα πολλά.

Ἀρχίζοντας ἀμέσως
(Τό χρέος τοῦ Χριστιανοῦ)

Σάλπισμα προς τους νέους να συνεργαστούν με τον Δημιουργό στην ανοικοδόμηση της Βασιλείας των Ουρανών, σμιλεύοντας παράλληλα και τη δική τους ψυχή, απευθύνει ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α'.

Ἀφοῦ εἴδαμε στό περασμένο τήν ἀποτυχία τοῦ βιαστικοῦ ν’ ἀρχίση κτίζοντας τήν καινούργια κοινωνία, βεβαιώσαμε, πώς ἐμεῖς μποροῦμε ν’ ἀρχίσουμε ἀμέσως. Ἀπ’ τήν ἴδια στιγμή πού τό λέμε, χωρίς λεπτοῦ καθυστέρηση.

Μήν ἐκπλαγῆτε﮲ ἄλλως τε εἴχατε καί σεῖς συμφωνήσει. Δέν εἴχαμε συμφωνήσει, πώς κάθε ἀνθρώπινη ψυχή εἶναι κι’ ἕνα κομμάτι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ; Δέν εἴχαμε πῇ πώς κάθε χριστιανός εἶναι καί ἕνας μαχητής ἤ καλύτερα ἕνας οἰκοδόμος της; Ἐμπρός, λοιπόν, ἄς ἀρχίσουμε. Εἴμαστε τουλάχιστον δύο, ἀγαπητέ μου ἀναγνῶστα, σύ καί γώ καί ἔχομε στά χέρια μας δύο μικρά μέν ἀλλά πολύτιμα τμήματα ἀπ’ τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἔχομε στή διάθεσή μας καί δυό ἐργάτες, δυό οἰκοδόμους. Ἄς ἀρχίσουμε, λοιπόν, ἀμέσως.

Μικρό σοῦ φαίνεται αὐτό; Μικρό εἶναι νά προστεθοῦν δυό λιθαράκια στό πανόμορφο καί ἀκατάλυτο οἰκοδόμημα; Τίποτε πού μένει αἰώνια δέν εἶναι μικρό.

Πόσο θά περιμένουμε;

Καθώς θά τελειώνατε τό διάβασμα τοῦ περασμένου μας σημειώματος, φοβοῦμαι, πώς εἶναι δυνατόν νά σᾶς ἦλθε στό νοῦ ἕνα ἐρώτημα. Θά εἴπατε, ἴσως: Καλά καί ὡραῖα αὐτά, ἀλλά πόσο θά πρέπει νά περιμένουμε ἀκόμα γιά νά γίνουν; Αὐτά, γιά νά πραγματοποιηθοῦν, θέλουν αἰῶνες ἀτέλειωτους. Γιά νά ἐπικρατήση τό θέλημα τοῦ Θεοῦ σέ τέτοιο βαθμό, πού νά γίνουν πραγματικότητες ὅλα ὅσα εἴπαμε στό περασμένο μας σημείωμα, θά χρειασθοῦν ἴσως χιλιάδες, ἤ, τό λιγώτερο, ἑκατοντάδες χρόνια. Ἐμεῖς, θά πῆτε, εἴμαστε βιαστικοί. Θέλουμε νά ἰδοῦμε σύντομα τά ἀποτελέσματα. Θέλουμε τώρα ἀμέσως ν’ ἀρχίση ἡ καινούργια, ἡ εὐτυχισμένη ζωή.

Μά, σᾶς εἶπε κανείς ὄχι; Τώρα, ἀμέσως. Ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, τήν ἐφαρμογή. Προσοχή: Νά συμφωνήσουμε στά σοβαρά! Εἴπαμε, ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, τήν ἐφαρμογή. Ὄχι ν’ ἀρχίσουμε τά σχέδια, γιατί θά πρέπει νά ἐξηγηθοῦμε ἀπό τώρα: ἄλλο τά σχέδια καί ἄλλο τό κτίσιμο. Ἄν θέλουμε ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, θά πρέπει πραγματικά ν’ ἀρχίση κτίσιμο.

Τό ἕνα καί σπουδαῖο

Το πιό σπουδαίο πράγμα που θα ήθελε ο Κύριος στη ζωή μας είναι "...Να επικρατήσει ο Νόμος Του στις ψυχές μας", σύμφωνα με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Α᾿.

Σύμφωνα μέ τό συμπέρασμα, πού καταλήξαμε στό προηγούμενο σημείωμά μας, τό πιό σπουδαῖο πρᾶγμα πού ὑπάρχει στόν κόσμο εἶναι νά ἐργασθῆ κανείς γιά να ἐπικρατήση ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, γιά να βασιλεύση ὁ Θεός στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Γι’ αὐτό καί ἡ ψυχή ἔχει τόσο μεγάλη ἀξία. Εἶναι ἕνα κομμάτι ἀπό τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τό εἶπε ὁ ἴδιος: «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστι», δηλαδή, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα σας.

Ποιό ἀπό τά τρία;

Το πιό σπουδαίο πράγμα που θα ήθελε ο Κύριος στη ζωή μας είναι "...Να επικρατήσει ο Νόμος Του στις ψυχές μας", σύμφωνα με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Α᾿.

Λέγαμε στό προηγούμενο σημείωμά μας, πώς ὁ Κύριος μοιάζει σάν νά παρουσιάζη τρία διαφορετικά πράγματα ὡς τό σπουδαιότερο καί σημαντικώτερο πού ἔχει κανείς νά ἐπιδιώξη στή ζωή του: Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁλοκληρωτική μας ἀγάπη πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον μας καί ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή. Πῶς συνδυάζονται αὐτά τά τρία πράγματα; Πρέπει νά τά πάρη κανείς ὅλα μαζί ἤ νά διαλέξη ἕνα ἀπό τά τρία;

Ἄς πάρουμε τό πρῶτο: Τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μᾶς εἶπε﮲ «Ζ η τ ε ῖ τ ε  π ρ ῶ τ ο ν  τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ», δηλαδή, ἐπιδιώξετε πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, αὐτή νά εἶναι ἡ πρώτη καί σπουδαιότερη φροντίδα σας. Με ἅλλα λόγια, προσπαθῆσθε μέ κάθε τρόπο ὁ Θεός νά γίνη ὁ κυβερνήτης στή ζωή ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Τρία σπουδαῖα πράγματα

Τί θεωρεί ο Κύριός μας ως το πρώτο και σπουδαιότερο πράγμα στη ζωή μας;
Τη Βασιλεία των Ουρανών;
Την αγάπη προς το Θεό και τον πλησίον;
Την ανθρώπινη ψυχή;

Εἴδαμε στό προηγούμενο σημείωμά μας πώς εἶναι ἀπαραίτητο νά ξεκαθαρίσουμε μέσα μας ποιό θεωροῦμε ὡς τό πιό σημαντικό πρᾶγμα στή ζωή μας. Ἐπίσης, παρακολουθήσαμε ποιά εἶναι ἐκεῖνα πού ὁ Κύριος δέν θεωρεῖ ὅτι ἀξίζουν νά τοποθετηθοῦν πρῶτα.

Σήμερα ἄς προχωρήσουμε παραπέρα. Ἄς ἐξετάσουμε, ποιό ἦταν ἐκεῖνο πού ὁ Κύριος θεωροῦσε ὡς τό πρῶτο καί σπουδαιότερο;

Ὅπως λέγαμε, ἐδῶ χρειάζεται νά προσέξουμε περισσότερο. Ἔχει κανείς τήν ἐντύπωση, πώς ὁ Κύριος βάζει ὡς πρῶτο ὄχι ἕνα ἀλλά τρία διαφορετικά πράγματα. Ἄς τά ἰδοῦμε ἕνα-ἕνα.

Μιλῶντας ὁ Κύριος γιά τήν μέριμνα καί τήν ἀγωνία πού αἰσθάνονται μερικοί γιά ν’ ἀποκτήσουν ὑλικά ἀγαθά, τούς εἶπε: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.» Δηλαδή, «ἀφιερώσετε ὅλες σας τίς προσπάθειες γιά νά ἐπικρατήση ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στήν γῆ καί ὅλοι οἱ κανόνες καί οἱ νόμοι της καί κατόπιν ὅλα τά ὑλικά ἀγαθά, πού σᾶς χρειάζονται γιά νά ζήσετε, θά ἔλθουν μαζί της.»

Ποιό βάζουμε πρῶτο;

Υλικά αγαθά; Επιτυχία; Εξουσία;
Αξίζει να τα θεωρούμε ως τα ανώτερα πράγματα σε αυτήν τη ζωή, θυσιάζοντας κάθε άλλο ιδανικό; αναρωτιέται ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α', συνεχίζοντας τις παραινέσεις του προς τους νέους.

Σέ περασμένα μας σημειώματα, μιλῶντας γιά τήν ἀφοβία, ἀναφέραμε συχνά, πώς πρέπει νά ξεκαθαρίσουμε μέσα μας τί βάζουμε ὡς πρῶτο πρᾶγμα στή ζωή μας. Γι’ αὐτό, θά ἄξιζε νά ἐξετάζαμε αὐτό τό ζήτημα πιό κοντά. Θά ἔπρεπε νά βλέπαμε τί κάνουμε μείς τώρα καί τί πρέπει νά κάνουμε στό μέλλον.

Αὐτό τό ζήτημα ἔχει μεγάλη σημασία, γιατί συνήθως γιά ὅτι θεωρεῖ κανείς πιό σπουδαῖο ἀναγκάζεται νά θυσιάση ὅσα εἶναι λιγώτερο σημαντικά. Δέν μπορεῖ, βλέπεις, νά τά πετύχη κανείς ὅλα. Θά ἦταν, λοιπόν, τραγικό νά θυσιάση κανείς πολλά πράγματα γιά κάτι, πού στό τέλος ἀποδεικνύεται ἀληθινά ἀσήμαντο.

Βαδίζοντας μέ τόν Χριστό

Παίρνοντας αφορμή από τη συνοδοιπορία του αναστημένου Ιησού με τους δύο μαθητές προς Εμμαούς, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α' μάς επισημαίνει ότι "...ο Κύριός μας είναι έτοιμος να έλθη και κοντά μας, αν οι συνομιλίες μας είναι καλές και καθαρές, αν οι κουβέντες μας είναι γεμάτες αγάπη και ανωτερότητα...".

Μιά ἀπ’ τις πασχαλιάτικες διηγήσεις τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, τό ἐπεισόδιο τῆς Ἐμμαούς, εἶναι ἀπ’ τις πιό χαριτωμένες, πού ἔχουν γραφῆ μέσα στήν παγκόσμια λογοτεχνία.

Νομίζει κανείς πώς ἀκούει τό ρυθμικό τους περπάτημα, καθώς δύο Μαθηταί τοῦ Κυρίου προχωροῦν ἀπ’ τά Ἱεροσόλυμα πρός τό χωριουδάκι, τήν Ἐμμαούς, πού ἦταν πάνω-κάτω δύο ὧρες δρόμο ἀπ’ τήν πρωτεύουσα. Εἶναι τόσο ἀφωσιωμένοι στή συζήτησή τους, πού καλά-καλά δέν πῆραν εἴδηση, καθώς τούς πλησίασε ἕνας ἄλλος Ὁδοιπόρος.

Παιδιά τῆς "Πλατυτέρας"

Με αφορμή γιορτή της Παναγίας μας, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', μας καλεί να μοιάσουμε στην "Πλατυτέρα των ουρανών" και αφού την ευχαριστήσουμε, να την ικετεύσουμε να πλατύνουμε κι εμείς τη σκέψη μας, την αγάπη μας και την προοπτική της ζωής μας.

Ἡ χθεσινή ἑορτή τῆς Παναγίας μᾶς θύμισε πιό ζωντανά καί πιό ἔντονα τή μορφή Της. Ὅλων μας οἱ σκέψεις εἶχαν στραφῆ πρός τήν Μεγάλη Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ὅλων μας οἱ καρδιές κάτι εἶχαν νά τῆς ψυθιρίσουν συνειδητά καί πιό ἐπίμονα: Μιά εὐχαριστία γιά κάτι πού μᾶς ἔχει κιόλας χαρίσει, μιά ἱκεσία γιά κάτι πού ποθοῦμε νά μᾶς δώση, μέ τή «πρεσβεία» Της στόν Υἱό Της. Ἀλλά καί κάθε μέρα μυριάδες καί ἑκατοντάδες χιλιάδες καί ἑκατομμύρια στόματα ἐπαναλαμβάνουν τό «ταῖς πρεσβεῖαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς». Πόσες ψυχές μέχρι τώρα δέν ἔχουν ἀνακουφισθῇ καί στηριχθῇ, προφέροντας μέ εὐλάβεια τήν ἁπλῆ ἀλλά καί θερμή αὐτή ἱκεσία...

Κι’ ἐμεῖς, ὅλοι μαζί ὅσοι διαβάζομε αὐτό τό περιοδικό, μήπως θά ἔπρεπε, μέ τήν εὐκαιρία τῆς χθεσινῆς ἑορτῆς, κάτι νά Τῆς προσφέρουμε; Ποιό θά ἔπρεπε νά ἦταν τό δῶρο μας στήν ἑορτή Της; Θά σᾶς ἐπρότεινα, ἄν ὄλοι συμφωνεῖτε μαζί μου, νά Τῆς προσφέρουμε μιά ἱκεσία μας καί αὐτό νά εἶναι τό δῶρο μας. Ἡ ἱκεσία μας νά εἶναι γιά νά Τῆς μοιάσουμε σέ κάτι. Νά Τῆς ζητήσουμε νά γίνουμε κάπως σάν κι’ Ἐκείνη.