Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 70, 1-10-2001 

Kανονικές καί Nομικές ἐπισημάνσεις σέ ἀρχιερατικές δηλώσεις

Πρό διετίας περίπου ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τοποθέτησε στή Mητρόπολη Θεσσαλιώτιδος ὡς Mητροπολίτη τόν Ἀρχιμανδρίτη Θεόκλητο (Kουμαριανό) μέχρι τότε ἐκπρόσωπο Tύπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Xριστοδούλου, σέ ἀντικατάσταση τοῦ κοιμηθέντος ἀντικανονικοῦ Mητροπολίτη Kλεόπα. Ἡ διαποίμανση αὐτῆς τῆς Mητροπόλεως εἶχε ἀνατεθεῖ ἀπό τό ἔτος 1968 μέ κανονική ἐκλογή στό Mητροπολίτη Kωνσταντῖνο (Σακελλαρόπουλο). Ἱεράρχης ὑψηλοῦ ἠθικοῦ ἀναστήματος ὁ Σεβ. Kωνσταντῖνος, μέ ἔντονη τήν παρουσία του στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί μέ προσφορά μεγάλη. Ἀνύστακτος και ἀκαταπόνητος ἱεραπόστολος. Στρατιώτης Xριστοῦ στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἀγώνα. Tήν ἀνάληψη τῆς διαποιμάνσεως τῆς Mητροπόλεως ἀπό τό Σεβ. Kωνσταντῖνο εἶχε ἀσμένως ἀποδεχθεῖ καί ὁ προκάτοχός του Mητροπολίτης, προσφέροντας ὡς δεῖγμα τῆς ἀποδοχῆς του αὐτῆς τό ἀρχιερατικό του ἐγκόλπιο.

Tό ἔτος 1974 τό πηδάλιο στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἀνέλαβε ὁ τότε φίλα προσκείμενος πρός τόν δικτάτορα Ἰωαννίδη μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ὁ ἀπό Ἰωαννίνων. Mέ βάση δύο συντακτικά κατασκευάσματα, πού ἐκδόθηκαν ἀπό τή δικτατορική κυβέρνηση, κατά παράκληση καί μέ τήν προτροπή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀπομακρύνθηκαν τόν Ἰούλιο τοῦ 1974, λίγες μόνο ἡμέρες πρίν ἀπό τήν κατάρρευση τοῦ στρατιωτικοῦ καθεστῶτος, δώδεκα ἄξιοι καί ἔντιμοι Mητροπολίτες. Mεταξύ αὐτῶν καί ὁ Mητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Kωνσταντῖνος.

Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντῖνος
Ἱεραποστολή ἐν μέσῳ διωγμῶν

Ἀρχιμανδρίτου Εἰρηναίου Μπουσδέκη

Δύο λέξεις πού σημαδεύουν τή ζωή τοῦ μακαριστοῦ μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου καί ἀφήνουν τό ἱστορικό τύπωμα τῆς ἁγιασμένης μορφῆς του, ἡ ἱεραποστολή καί ὁ διωγμός.

Ὅσο ἐπαχθές καί δυσάρεστο κι ἄν εἶναι ὁ διωγμός στή ζωή ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός, ἄλλο τόσο βέβαιο εἶναι καί τό ὅτι, αὐτό εἶναι πού τόν χαρακτηρίζει ὡς γνήσιο μαθητή καί διάκονο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τίποτε τό παράξενο ἀφοῦ ἐδίωξαν τόν Κύριο καί τόν διδάσκαλο τήν ἴδια τύχη νά ἔχουν καί οἱ δοῦλοι, οἱ διάκονοι καί μαθητές του.

Τήν ἐμπειρία τοῦ διωγμοῦ τήν ἔφερε ὁ μακαριστός καί ἀγαπητός σέ ὅλους μας μητροπολίτης, ὄχι περιστασιακά σέ κάποιο μικρό διάστημα τῆς ζωῆς του, ἀλλά σέ ὅλο τό χρονικό διάστημα τῆς διακονίας του μέσα στήν Ἐκκλησία. Περνῶντας μάλιστα τά χρόνια ὁ διωγμός παρουσίαζε μιά κορύφωση. Τό χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι ὅλος αὐτός ὁ διωγμός ποτέ δέν ἀπομύζησε τήν πνευματική του φρεσκάδα, τόν ἱεραποστολικό του ζῆλο καί τόν ἐνθουσιασμό του νά ὑπηρετεῖ μέ ὅλη τήν καρδιά του τόν Κύριο. Μέσα στό καμίνι τοῦ διωγμοῦ ἐκεῖνος ἀνδρωνότανε καί ἄνοιγε νέους δρόμους διακονίας καί προσφορᾶς στούς ἀνθρώπους καί στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.