Ἀνάσταση καί τό Φῶς (15)

 
Ὁ Κανών,
ποίημα Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ
ᾨδὴ θ’, Ἦχος α΄

Κείμενο Ὤ θείας! ὤ φίλης! ὤ γλυκυτάτης σου φωνῆς! μεθ’ ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω, ἔσεσθαι, μέχρι τερμάτων αἰῶνος Χριστέ· ἣν οἱ πιστοί, ἄγκυραν ἐλπίδος, κατέχοντες ἀγαλλόμεθα.

Μετάφραση Πόσο θεία! Πόσο ἀγαπητή! Πόσο γλυκύτατη ἦταν ἡ φωνή σου! Γιατί ὑποσχέθηκες, Χριστέ μας, ἀληθινά ὅτι θά εἶσαι μαζί μας μέχρι τή συντέλεια τῶν αἰώνων. Αὐτή (τήν ὑπόσχεση) κρατώντας οἱ πιστοί σάν ἄγκυρα ἐλπίδας, νιώθουμε ἀγαλλίαση.

Θεολογική ἑρμηνεία

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

«Καί ἰδού ἐγώ μεθ’ ἡμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν».

Μέ θαυμαστικό καί εὐχαριστιακό τρόπο παρουσιάζει τήν ἐξαγγελία αὐτή τοῦ Κυρίου.

ΘΕΙΑ ΦΩΝΗ

ΦΙΛΤΑΤΗ ΦΩΝΗ

ΑΨΕΥΔΕΣΤΑΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Νά μή χωρισθεῖς οὔτε ἀπό τούς μαθητές σου οὔτε ἀπό ἐμᾶς ἕως τῆς συντελείας τοῦ παρόντος αἰῶνος.

ΚΡΑΤΟΥΜΕ ΩΣ ΑΓΚΥΡΑ ἀσφαλέστατη ΕΛΠΙΔΟΣ.

Φουρτούνα πειρασμῶν, κύματα τῆς θαλάσσης τοῦ βίου.

Τήν ἐπιτιμᾶ τή φουρτουνιασμένη θάλασσα ὁ Κύριος.

ΑΓΑΛΛΩΜΕΘΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΟΥ ΑΥΤΗ

-Διωγμοί, πτωχεία, ἀσθένεια,

-Θλίψεις, δυστυχίες ἐκ δαιμόνων, ἐξ ἀνθρώπων.

Παρηγορούμαστε, εὐφραινόμαστε κάνουμε τή λύπη χαρά, ὅταν θυμόμαστε αὐτή τή γλυκιά φωνή, αὐτή τή γλυκιά ὑπόσχεση.

ΠΑΡΩΝ Ο ΠΑΜΦΙΛΤΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΛΥΚΥΤΑΤΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ μᾶς ἐνδυναμώνεις, μᾶς παρηγορεῖς καί μᾶς λέγεις στίς καρδιές μας: Μή φοβεῖσθε ἐγώ εἶμαι μέ ἐσᾶς.