Ἀνάσταση καί τό Φῶς (13)

 
Ὁ Κανών,
ποίημα Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ
ᾨδὴ η’, Ἦχος α΄

Θεολογική ἑρμηνεία

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

Τή νύχτα τοῦ Πάσχα κάνουμε 3 πράγματα.

-Προσφέρουμε ὁλονύκτιους ὕμνους στόν ἀναστάντα Χριστό,

-προϋπαντοῦμε μέ λαμπάδες τόν ἀναστάντα Χριστό πού μᾶς ἔδειξε τό φῶς τῆς ἀναστάσεως,

–μεταλαμβάνουμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ.

Μᾶς παρακινεῖ στή μετάληψη τῶν ἀχράντων μυστηρίων ὁ ὑμνωδός.

«οὐ μή πίω ἀπ’ ἄρτι ἀπό τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου, ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτό πίω μεθ’ ὑμῶν καινόν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός μου (τήν ἀνάσταση)».

ΙΔΟΥ ΗΛΘΕ Η ΕΥΣΗΜΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Τή μέρα αὐτή πού μᾶς ὑποσχέθηκε νά μᾶς δώσει τήν καινή πόση. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ. Τό καινό τῆς ἀμπέλου γέννημα, ἡ θεία κοινωνία, εὐφραίνει νοητῶς τίς καρδιές τῶν κοινωνούντων. «Οἶνος εὐφραίνει καρδίας ἀνθρώπων».

ΚΑΙΝΟΝ ΠΟΜΑ: Ἀνακαινίζει τήν παλαιότητα τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἁμαρτία.

Ἀφθαρτίζει τή φθορά τῆς ἀνθρώπινης φύσεως.

Πίνουμε τό καινό πόμα.

Γιά νά περιπατήσουμε ἐν καινότητι ζωῆς.

Ὑμνοῦντες εἰς τούς αἰῶνες αὐτόν πού μᾶς τό χάρισε.